Mijn Getuigenis. (mei 2005)

In juni 1996 is er diabetes type 1 bij mij geconstateerd. (suikerziekte). Mijn alvleesklier werkte niet meer om insuline aan te maken. Ik moest 4 x per dag spuiten. Mijn suiker bleef nog altijd veel te hoog en te afwisselend. Ik was ook nog allergisch voor de naalden (kan niet tegen metaal) ondanks het feit dat de naalden apart gecoated waren, maar ik moest toch blijven spuiten.

Doordat mijn suiker steeds niet goed was, hebben ze mij in september 2003 opgenomen in het ziekenhuis in Hasselt. Ik was veel te veel vermagerd. Had maag- en darmklachten. Teveel witte bloedlichaampjes. Heel veel pijn in benen en armen. De zenuwbanen in mijn benen en armen zijn ontstoken en sommige zenuwen zijn dood. Ze hebben me echt van top tot teen onderzocht. Maagslang, darmonderzoek onder narcose, verschillende soorten scans, DNA-onderzoek. Helaas, ze konden niets vinden. Dachten misschien dat ik de ziekte van Crohn had of dat ik een aparte bloedziekte had. Ik woog ondertussen 52 kg (was 70 kg). Ik probeerde van alles. (voetreflextherapie, acupunctuur, bidden bij het graf van mijn ouders, extra kaarsjes opsteken in de kerk, etc…).

Helaas ……………….. om moedeloos van te worden. Ik had zoveel pijn dat ik me ook niet meer goed kon concentreren.

Uiteindelijk eind juli 2004 (bijna een jaar later) wist een professor van het ziekenhuis Leuven mij te vertellen dat mijn eiwitten te snel worden afgebroken, waardoor ik dus veel te veel pijn kreeg in mijn armen en benen. Ik moest helaas leren leven met de pijn, want ze konden er niets tegen doen. Hij vertelde me ook dat ik binnen een jaar in een rolstoel terecht kon komen.

Ik zat toen eigenlijk al te wachten op mijn …………….
Ik had géén hoop meer. Mijn vrouw en kinderen hielden mij eigenlijk overeind.
We besloten toen om ons huis te verkopen …………………….(kan straks toch géén trappen meer lopen).
Door deze beslissing te nemen hebben we kennisgemaakt met de kopers van ons huis.

Deze mensen (uit Nederland) waren toevallig op vakantie in België en zagen op Internet, dat ons huis te koop was. Ze vroegen zich af waarom we ons huis wilden verkopen. Daar is toch niets mis mee?  Nee, zei ik. Ik zei dat ik misschien binnen een jaar in een rolstoel terecht kon komen. Toen zeiden ze; “Als je het goed vindt gaan we vanavond voor je bidden, want je moet beter worden. De Heer wil niet dat je ziek bent”. Ik zei: welke Heer?

Ze begonnen te praten over de HEER en dat ze christenen zijn en dat je moet bidden.
Echt moet bidden !!!! Ons huis was opeens niet meer zo belangrijk.
Hun HEER was belangrijk. Ik werd heel erg nieuwsgierig.
Ondertussen zijn ze op Internet gaan zoeken naar de dichtstbijzijnde Christengemeente.
En zo kwam ik bij REHOBOTH terecht.

Zondag 5 september 2004 was mijn eerste bezoek bij Rehoboth. Ik vond het geweldig.
Frencis, mijn vrouw, Moreno & Cheyenne, mijn kinderen zijn later meegegaan.
"Jezus is in onze hartjes komen wonen", zegt Moreno, "en hij zal jou beter maken papa."

De daaropvolgende weken hebben jullie zo voor mij en voor mijn gezin gebeden. Ik voelde me echt beter worden.
Ik weet dat het goed is dat mijn gezin ook voor Jezus heeft gekozen.

Mijn vrouw en ik zijn daarom 27 februari 2005 gedoopt en 20 maart 2005 zijn mijn kinderen opgedragen aan de HEER.

Mijn pijn is draaglijker geworden en soms heb ik géén pijn meer. Mijn suikerspiegel is beter geworden tot zelfs heel goed. Ik spuit zelfs niet meer. Bij de controle op 8 april 2005 is gebleken dat e.e.a. gestabiliseerd is en dat het zelfs beter is geworden (Ik moet ergens in oktober terugkomen voor controle).

Ik heb nu weer hoop ………………..

Ik ben heel blij dat we een gemeente als Rehoboth hebben gevonden. We gaan ook wekelijks naar de samenkomst toe, omdat het niet alleen belangrijk is voor ons, maar ook belangrijk voor onze broeders en zusters en voor onze HEER.

Hier voel je je thuis!

Rob de Graaff

Klik hier om terug te gaan naar het overzicht